~~~ Favulana ~~~

"Vooral de communicatie was weer geweldig! (niet dus) Toch dank aan onze lieve conductrice die echt wel haar best deed! Aangekomen in Leuven stond overal het rode kruis behalve aan onze trein! Zelfs geen water gekregen dus! Ik zou nooit een echte treinramp willen meemaken, denk niet dat de NMBS dat aankan!"

 

Tjah... Ik persoonlijk had gedaan met werken om 17u. Ben op de trein gestapt van 17u11... om 17u35 dan. In het prille begin leek er nog niets aan de hand, we reden wel wat trager dan normaal. Dan begonnen we te glijden, af en toe schoot de trein nog in gang om 500 meter verder weer stil te vallen. To we helemaal stilstonden, het duurde een uur voor we wisten wat er aan de gang was. Proficiat aan de conductrice, die rood zag van het heen en weer lopen doorheen de trein, om ons op de hoogte te houden. Foeifoei aan het station zelf, dat haar radiosignaal niet eens beantwoorde toen we stilvielen. Waren ze ons eventjes vergeten?

Gedurende het sauna-uurtje in de stilstaande trein kon ik me gelukkig bezighouden met mijn nintendo-ds, maar de hitte trof me hard. Tegen 19u viel ik bijna bewusteloos door het tekort aan lucht, water en voedsel. Met een vuurrode kop keek ik doorheen het venster naar het bushokje aan de overkant en vooral naar dat cafétje op de hoek. De nintendo had het al begeven toen ik aankwam in Leuven om 20u10, ik kon wel nog nét op de trein springen naar Diest die had moeten vertrekken om 19u34. Om 20u20 kwam ik in Diest aan, om 20u50 was ik thuis en om 21u30 lag ik in bed...

Dat alles had me nog niet zo fel tegengestoken, had ik niet moeten opstaan om 05u de volgende ochtend om opnieuw op de trein te kunnen springen van 6u17....

I survived, min of meer, en zit nu volop te geeuwen voor de computer op het werk. Straks neem ik eerst een lange douche (heb ik niet kunnen doen wegens tijdgebrek) en kruip dan meteen mijn bed in. Of tenminste dat hoop ik te doen, want wie weet wat mijn vriendje weer van plan is vanavond. Morgenvroeg echter... krijgt geen armageddon me uit mijn slaap gewekt, dat verzeker ik je.

 

Zonet opende ik, na maanden van afwezigheid, mijn messenger terug. Het is ijzig stil aan de overkant. Al die mensen waarmee ik ooit dagelijks converseerde typen geen "hallo" meer.
Tussen de verschillende mensen zitten enkele ex-medestudenten, ex-docenten, ex-vrienden, ex-liefjes... en enkele willekeurige vreemdelingen.
Eén voor één wis ik de namen vanuit mijn lijstje, tot er nog maar 9 overblijven. Mezelf op een ander adres en een paar leden van mijn familie die eigenlijk al even ver weg staan als die vreemdelingen. Telkens weer moet ik bekennen dat ik nogal een eenzaat ben. Ondanks enkele uitspattingen waarbij mijn vriendenkring plots een halve wereldbol is, ga ik over het algemeen alleen door de wereld. Ik ben zeer gesloten en wens liefst een mysterie te blijven.
Soms wou ik echter dat ik die prachtige vriendschappen kon behouden, jaren aan een stuk. Zoals ik wel vaker zie op tv: twee handen op één buik, geen geheimen voor elkaar. Een open boek.  Een deel van die wens wordt hierin deze blog verwerkt. Maar daarbuiten, in de echte wereld...


Op momenten zoals familiefeesten, uitjes met vrienden en zelfs op café zitten met kennisen, kan ik ineens bevriezen. Waarom ben ik hier? Waar moet ik naar toe? Wat moet ik zeggen? Wie is wie nu weer? Hoe gedraag ik me zodat iedereen me leuk vind? 
Bij familiefeesten probeer ik zo deftig mogelijk te zijn. Op uitjes zal ik trachten het leven erin te houden en iedereen zijn zin te geven. Bij kennissen concentreer ik me op de gesprekken en doe ik mijn best om snel namen uit het hoofd te leren. Ik kan er me zo in ergeren, eigenlijk om gek van te worden hoe zeer ik naar die perfectie streef.

Nu... aangezien ik het 'probleem' van mezelf al ken, tracht ik het zo goed mogelijk te verwerken.
Op café, waar ik tot nu toe nog steeds de meeste uren in spendeer per week, voel ik me steeds rustiger. Ik hoef niet alles te verstaan wat iedereen daar uit z'n nek kletst, namen zijn niet zo belangrijk en als ik echt een ongeluk bega.. zoals die keer dat ik met een lange reep wc-papier uit de toilet holde om mijn telefoon op te nemen.. zal iedereen wel wat lachen, maar niet denken dat ik stom ben.
Op uitjes met mijn beste vrienden heb ik al eens laten merken dat ik het zat was om rond te dralen. Ik dreef mijn eigen zin door en kreeg die vervolgens. Niemand was kwaad hoor. Zelfs niet een beetje, hehe.



Enkel die familiefeesten nog, het betekent inmens veel voor me om een goede indruk te geven aan de mensen die me écht al kennen. En just so happens.....

Dit weekend heb ik een doopfeest. Zoals je kunt vermoeden zit ik weer te stressen, nu al. Over wat ik moet aandoen, of ik mijn vriend ga meenemen, wat ik moet zeggen.. Wiens kind die "Kobe" is.. (ik heb werkelijk geen idee, ik heb al 26 andere neefjes en nichtjes ... so sew me for not knowing)
Ik heb me al meermaals afgevraagd welk excuus ik kan gebruiken zodat ik niet hoef te gaan. Maar, de week erop moet ik mee naar een trouwfeest. Ik kan er niet aan ontkomen, het is een trouwfeest van een vriend van mijn lief... Zucht. Dan liever het doopfeest, die mensen heb ik tenminste al ooit eerder in mijn leven gezien. Ik ken zelfs een aantal namen.
Maar daarna komen nog feesten, barbeque met 'de barbeque-mensen' zoals ik ze gebrandmerkt heb. De eerste keer dat ik naar hun feestje ging, ben ik (bijna al huilend) weggehold omdat ik er niemand kende en me vreselijk bekeken voelde... zo alleen aan een tafeltje in ene hoekje van de zaal terwijl mijn vriend aan de andere kant van de zaal pinten moest tappen. De tweede keer dat ik ging, was de groep al een heel stuk kleiner en durfde ik al tenminste mijn mond opendoen. Na enkele uren en enkele flessen "cava" was ik stomdronken. Nadien heb ik ergens in een goot, voor een kebap-winkel (die komen als paddestoelen uit de grond) alles uitgekotst. Ik heb oprecht schrik om opnieuw naar zo'n barbeque te gaan.... Schrik voor de eenzaamheide op het feest en vooral schrik voor die flessen cava achteraf..



De oplossingen die ik me tot nu toe voorhou:

Dat doopfeest?
In plaats van heel mooi te gaan, wil ik het erop wagen om mijn slonzigste.. nu ja, binnen de perken gehouden... kledij aan te trekken. En zonder make-up, dat is iets bijna onmogelijk voor mij. Make-up is een vrouw haar wapen, zowel voor verdediging als aanval geschikt. In dit geval is het de verdediging die ik opgeef om mezelf bloot te stellen aan de wereld. Ik draag al make-up zolang als ik me vrouw voel en kwetsbaarder ben tegen aanvallen van buitenaf.

Het trouwfeest?
Ik verberg me achter mijn vriend en knijp desnoods keihard in zijn hand. Hij slaagt er in alle omstandigheden in om me kalm te krijgen. Op het laatste feestje, het eerste van mijn familie waar hij mee naartoe ging, stond ik hulpeloos rond te kijken naar al de voorgevormde groepjes in de zaal (ik hoor bij geen van hun). Bij welke zou ik welkom zijn, was mijn vraag.. Hij pakte mijn hand en slingerde me rond, een pirouette en een kus. Weg waren die groepjes en die zorgen.. Enkel zijn glimlach en mijn gebloos herinner ik nog.


De barbeque?
Ik ben geen spraakwaterval, zeker niet onder onbekenden. Wie verwacht dat ook van me? Volgende keer zal ik proberen om één woord te zeggen tegen de persoon naast me. Daarna één zin. Misschien lukt het niet om een antwoord te krijgen, misschien volgen enkel nog meer vreemde blikken. Maar geen excuses, ik ga. Nadat het ijs was gebroken met die paar mensen, vond ik het toch ook best leuk?


Wish me luck xxx