~~~ Favulana ~~~

Zucht, ik begin aan deze blog omdat "het weer eens hoog tijd wordt iets te schrijven". Maar wat? Waar ga ik het nu eens over hebben?

Het eerste waar ik aan moet denken zijn de ruzies die ik heb gehad vorige week met mijn vriend. Achteraf is het allemaal nogal vaag geworden en weet ik zelfs niet eens meer waarom ik zo moeilijk deed, maar op dàt moment was het heel belangrijk. Het ging hem om mijn vrijheid. Ik hou van mijn onafhankelijkheid, de zelf-ingenomen eenzaamheid die ik zo hoog acht. Of, met andere woorden, ik voel me graag zelfstandig genoeg om dingen alleen te kunnen en vraag niet snel om hulp.

Nu moet ik het natuurlijk treffen om een geweldige schat te hebben die liever geen enkele dag zonder mij doorbrengt, op zich een heerlijk gevoel. Op alle dagen, inclusief zijn kaartavond, wenst hij me bij zich om te delen in zijn ervaringen. Ook al vergeet hij dat ik in dezelfde ruimte aanwezig ben telkens hij verdiept zit in zo'n oude-gekken kaartenspel. Of wanneer ik me op de achtergrond hou tussen een groep vol onbekenden, die elkaar wél al jaren kennen en doodleuk oude herinneringen bovenhalen tesamen met hem. Zij schaterlachen om elkanders grappen terwijl ik me, verborgen achter de armen van mijn beschermer, afvraag wat er zo grappig is. Ik bekijk hun met de ogen van een vreemde en zie dat iedereen zijn best doet om me te leren kennen, terwijl ik gewoon met rust gelaten wil worden.

Normaal plan ik mijn dagen in de aard van: vandaag blijf ik alleen thuis en doe..., morgen ga ik naar hem en zal... Hij heeft liever dat ik "we" neem in mijn zinnen. Vandaag blijven 'we' in mijn woninkje, morgen gaan 'we' naar zijn ouders. Als ik beweer eens liever alleen te zijn, vraagt hij zich meteen af waarom. Ik hou ervan om zoveel tijd met hem te spenderen, echt waar. Maar de facturen stapelen zich op en mijn budget wordt oncontroleerbaar. Mijn ideëen vallen op de achtergrond. Tussen de uitstapjes en de avondjes samen kan ik nog maar amper een gedachte vasthouden die me iets zou opleveren. Terwijl ik zit te twijfelen tussen op werk blijven of veranderen, frans volgen of managment, gordijnen nu kopen of liever wachten,...  schrok ik van zijn reacties op mijn onafhankelijke gedachten. Hij vind ze niet belangrijk.

De laatste druppel viel toen hij kwaad werd omdat ik zei dat ik graag elke vrijdagavond alleen wou uitgaan, zonder hem. Weet dat hij dit vervolgde met het afbreken van mijn dromen over een eigen zaak de volgende avond en je snapt... dat ik woest op hem was. Reeds overgevoelig gemaakt door pms, de vrouwelijke kwaal die de zintuigen verscherpt en de hormonen op hol jaagt vlak voor de maandstonden, heb ik hem diezelfde avond nog huilend toegeschreeuwd dat ik het wou uitmaken. Als ik moet kiezen tussen hem en mijn dromen, dan is de keuze gemakkelijk gemaakt. Liever alleen door het leven met een doel, dan tesamen en doelloos rondzwerven.

Tjah... Normaal zijn het de mannen die ruzie maken om dat soort dingen als vrijheid, was de reactie op het werk. Het lag misschien inderdaad niet voor de hand, die ruzie. Uiteindelijk gaf hij toch toe aan mijn grillen. Ik heb nu 'de toestemming' om elke donderdag én elke vrijdag te doen wat ik wil. Donderdag hoefde hij me niet te geven, die had ik al. Dat is namelijk zijn kaartavond en kreeg ik al omdat ik na één avondje kaartspelen-kijken me al zichtbaar steendood verveelde en hem contant onderbrak met de woorden: gaan we naar huis?. Nu mag ik vrijdags ook alleen op stap, omdat hij zaterdag toch moet werken.  Een persoonlijke overwinning? Ach... het leven is geven en nemen. Zaterdagavond gaan we nog samen dartsen en ik heb me voorgenomen om 's zondags zo veel mogelijk mee te gaan naar zijn rugby-matches. (In ruil heb ik dinsdagen opgeëist als 'budgetcontrole-dag). Het enige nadeel van deze weekelijkse regeling? Ik heb geen enkele dag meer zonder een afspraak of belangrijke taak.

Over mijn eigen zaak zijn we het nog niet echt eens. Dat voelde ik toen ik hem ijlings mijn proefcursus projectmanagment liet zien eergisteren. Ik denk dat ik eerder ga moeten toezeggen. Ik ben nog niet klaar om zelfstandig iets op te starten en geef toe dat ik te hard van stapel loop soms. Maar dat betekent niet dat ik het idee opgeef; in tegendeel. Je eigen familie (en toekomstig: gezin??) is je grootste criticus. Dus als ik hem kan overtuigen, tesamen met mijn moeder, dan heb ik een goed werkend ondernemingsplan. Dan pas zal ik durven naar de bank te stappen om die lening. Dan pas komt er schot in de zaak. Hij heeft wel al laten weten dat hij me altijd zal steunen, ook al heb ik het nodig eens goed tegen de muur te lopen om het te leren. (dat zou hem wel meer pijn doen dan mij, zei hij... echt lief he?)

Ach zie.. en zo heb ik alsnog een blog vol gekribbeld. Het doet goed om te weten dat de ruzie niet "nergens" om ging, maar ook dat het niet tussen ons in is komen zitten. Nog niet. Ik moet zien dat ik voorzichtig omga met mijn wispelturigheid, dat ik wat van mijn koppigheid afleer. Dat ik hem ook eens hardop gelijk geef... Tenslotte was het van het begin al niet mijn bedoeling hem te veranderen omwille van mij, terwijl ik toch zie dat hij kleine dingen anders doet als ik er een opmerking op geef. Straks heb ik een hele andere man dan die man die me zo intrigeerde om mee te beginnen...!

Nee. Niet veranderen, alsjeblieft. (nota: morgen meteen aan hem zeggen hoe geweldig ik hem vind...)

x x x x x x x

Ok, don't mind the mess. Ik heb nog geen kleerkast. Maar dit is wel al een groot verschil met het prille begin. Er is tenminste al licht en een warm, zacht... megagroot bed. Om exact te zijn: 230 op 210 cm. Het is natuurlijk mijn nieuwste oogappel. Een lekker zachte matras voor mij aan de linkerkant en een steviger exemplaar aan de rechterzijde voor mijn slaapgenoot. Op de foto zie je schijnbaar maar één kussen, maar dat is enkel omdat ik ze net alletwee heb ingepalmd ;-).

De garderobe, gordijnen en het afwassen van de 'lamellen' zijn de volgende items op het lijstje. Ik heb al zitten foefelen met de televisie en geprobeerd om zenders uit het niets te toveren... maar ik zal toch te weten moeten komen hoe ik "kabel" aanvraag.... Is there somebody that can help meee??? I wanna watch tv!!!! Sob. Snik. Nu jaah... Ik heb tenminste al internet.

Ken je dat lied: where you gonna go, where you gonna sleep tonight? Dat liedje speelt nu naast me op mijn radio-eend. Ik haat het lied, ze spelen het honderd, nee duizend maal per dag. Zodra ik het nét uit mijn hoofd krijg, start het lied opnieuw.

Ahh dat is beter.. I wonder if you know, how it really feels, to be left outside alone, when it's cold out here ... All my life I've been waiting, for you to bring a fairytail my way.. I like this song. (zingt luidruchtig mee)

Oh nee.. dat lied. Feel the rush.. hooh feel it everywhere... Dit lied had hij de hele dag in zijn hoofd gisteren. De hele dag was het van.. Feel the rush... Feel the rush... Zucht..

Ik kan er niet aan doen. Het is zalig genieten om gewoon te schrijven wat ik denk wanneer ik het denk. Ik mis het schrijven, nu ik het niet elke dag meer doe. Steeds denk ik.. dat kan ik nog schrijven en dit zou een prachtige foto zijn voor erbij. Maar als ik dan 's avonds thuiskom, ga ik op café zitten of vroeg slapen. De dag erna gebeurt er weer iets cool of leuk of... tjah.

Is het leven eigenlijk niet overweldigend cool?? Haha.. Soms lijkt het alsof ik de enige ben die zo intens van het leven geniet. De prachtige regenboog die helemaal over het perron spreidde en een poort leeg naar het paradijs. De trein ging precies onder de regenboog heen, dus ik stapte in en liet me vervoeren naar een vermaand eutopia. De foto kan je hier beneden ergens zien in een vorige blogpost.

Zelfs het gekke idee om mijn eigen vingers te fotograferen is nu een mooie herrinnering.  Hehe.. Ik moet mijn fantasie eens dringend opnieuw inzetten om vooruitgangingen te boeken. Enough relaxing! Let's go.. Will you go with me?

 

"Vooral de communicatie was weer geweldig! (niet dus) Toch dank aan onze lieve conductrice die echt wel haar best deed! Aangekomen in Leuven stond overal het rode kruis behalve aan onze trein! Zelfs geen water gekregen dus! Ik zou nooit een echte treinramp willen meemaken, denk niet dat de NMBS dat aankan!"

Tjah... Ik persoonlijk had gedaan met werken om 17u. Ben op de trein gestapt van 17u11... om 17u35 dan. In het prille begin leek er nog niets aan de hand, we reden wel wat trager dan normaal. Dan begonnen we te glijden, af en toe schoot de trein nog in gang om 500 meter verder weer stil te vallen. To we helemaal stilstonden, het duurde een uur voor we wisten wat er aan de gang was. Proficiat aan de conductrice, die rood zag van het heen en weer lopen doorheen de trein, om ons op de hoogte te houden. Foeifoei aan het station zelf, dat haar radiosignaal niet eens beantwoorde toen we stilvielen. Waren ze ons eventjes vergeten?

Gedurende het sauna-uurtje in de stilstaande trein kon ik me gelukkig bezighouden met mijn nintendo-ds, maar de hitte trof me hard. Tegen 19u viel ik bijna bewusteloos door het tekort aan lucht, water en voedsel. Met een vuurrode kop keek ik doorheen het venster naar het bushokje aan de overkant en vooral naar dat cafétje op de hoek. De nintendo had het al begeven toen ik aankwam in Leuven om 20u10, ik kon wel nog nét op de trein springen naar Diest die had moeten vertrekken om 19u34. Om 20u20 kwam ik in Diest aan, om 20u50 was ik thuis en om 21u30 lag ik in bed...

Dat alles had me nog niet zo fel tegengestoken, had ik niet moeten opstaan om 05u de volgende ochtend om opnieuw op de trein te kunnen springen van 6u17....

I survived, min of meer, en zit nu volop te geeuwen voor de computer op het werk. Straks neem ik eerst een lange douche (heb ik niet kunnen doen wegens tijdgebrek) en kruip dan meteen mijn bed in. Of tenminste dat hoop ik te doen, want wie weet wat mijn vriendje weer van plan is vanavond. Morgenvroeg echter... krijgt geen armageddon me uit mijn slaap gewekt, dat verzeker ik je.

Terwijl ik net thuiskom van een tripje naar Warschau met mijn liefke en me samen met beiden ouders ontferm over de nieuwe laminaatvloer en dat leuke behangetje..... Sta ik even stil bij de gedachte aan vroeger... en aan later.

Ik mis nog steeds dat leuke gezichtje, die peinzende blik en de intrigerende verhalen van die ene jongeman. Als hij me zou vragen of ik nog iets voor hem voelde, zou ik steevast 'jah' hebben geantwoord, want dat is niets dan de waarheid. Maar dat vraagt hij niet, hij laat helemaal niets van zich weten. Terwijl ik eventjes stiekem fantaseerde hoe het zou voelen terug in zijn armen te zijn, voelde ik de warme gloed van welheer over me heendalen. Zoals ik toen geloofde dat de hele wereld stil stond en niets ons kon deren, zal ik nooit meer meemaken. Ik ben misschien te oud geworden daarvoor, of in ieder geval te wijs. Stoutmoedig zei ik enkele dagen geleden tegen mijn vriend "dat ik wel bij een ander zou in bed kruipen als hij mijn lichaamswarmte zo heet vond". Als antwoord kreeg ik te horen "dat hij die gast dan wel even zou komen kapotmaken".. Blozend giegelde ik de wetenschap weg dat ik werkelijk iemand in gedachten had. Ik ging er niet verder op in, instinctief wist ik dat hij het meende.. Hij is nu eenmaal een rugbyspeler en beresterk. Maar hij zal nooit begrijpen hoe verwikkeld je gevoel kan zijn tussen dromen en realiteit, tussen twijfel en zekerheid. Hopend op een begrijpend oor heb ik al meermaals ondervonden dat ik bij hem niet terecht kan voor filosofische debatten... Zodoende blijf ik verankerd in het verleden, waarin diezelfde vermoeiende debatten dagelijks werden gehouden. Mijn verlangen naar een zeker hoogstaand niveau is groter dan ooit.

Begrijp me niet verkeerd. Ik mag niet klagen met het leven dat ik nu leid. Ondanks een ver verlangen naar iets wat ongrijpbaar is, heb ik alles wat ik maar wens binnen handbereik. Misschien hoort het wel zo te zijn, dat knagend gevoel in mijn hart en die lonkende gedachten in mijn hoofd, die me beiden toefluisteren dat er nog zoveel meer is in het leven dan dit. Hopelijk helpen ze me die toekomst te vinden waarin ik honderd procent van mezelf kan geven. Of anders.... is dit het begin van een leven aan de keten des verplichtingen, geketend met de handboeien van de dagelijkse sleur waaraan ik innerlijk wanhopig probeer te ontsnappen.

Het gaat dan ook zo snel... Ik voel bijvoorbeeld hoe mijn hart een slag overslaat als mijn vriend spreekt over de 'oven' die we moeten kopen, zodat hij voor me kan koken. Ik word misselijk telkens ik bij zijn ouders op de deurbel moet duwen om te laten weten dat ik weer kom logeren. Zelfs toen ik mijn handtekening plaatste bij het lijstje in de dartsploeg had ik koude rillingen over heel mijn lijf, een heel jaar heb ik me gebonden om samen met hem in de ploeg te spelen. Ik kan me niet eens voorstellen dat we volgend jaar nog samen zijn. Niet dat ik het erg zou vinden, in tegendeel... ik merk dat ik hem steeds liever heb, ondanks al zijn 'vervelende kantjes'. Alleen... Het ging al zo vaak mis. Ik durfde vroeger al niets te laten zien uit schrik gekwetst te worden, ben dan nog doods-pijnlijk gekwetst geworden toen ik eindelijk eens in het diepe sprong.
Hoe kan ik weten dat ook hij niet ineens zegt dat het allemaal voorbij is? Wat als dit een zoveelste droombeeld is dat ik heb gecreëerd?
Ik heb... zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen in het engels, last van "cold feet"...

Zoals het er nu uitziet, is mijn toekomst rooskleurig. Maar ik sluit mijn ogen voor wat er volgt. Ik durf niet te kijken. Of het nu in deze wereld zal afspelen of terug draait naar vroeger, het maakt niet uit. Voor hetzelfde geld zit ik morgen in een totaal onbekende wereld, waarin ik op straat leef of mijn ouders zijn gestorven... Ik moet leren altijd, maar dan ook altijd, moed te houden en vooral niets zomaar aannemen voor de eeuwige werkelijkheid.

Take nothing for granted, tomorrow you might wake up in a place you don't remember.. And you might not even remember yourself.

Goed... Ik ben er dan toch aan geraakt, een vrij moment waarbij ik nog even kan schrijven... Terwijl in mijn nieuwe studio het tapijt  dit weekend werd weggerukt, zal mijn vader deze week de muren schuren. De week die daarop volgt ga ik de laminaat leggen en het plafond verven. Hopelijk slaag ik er ook nog in om in dezelfde week de muren te schilderen.

      Maar tot dan ga ik van vakantieplekje.....

Naar vakantieplekje... Lekker lui mijn schoentjes uitgooien en heerlijk wegdromen onder een blauwe hemel. Ook op dagen dat het weer wat tegen zit, ben ik vollop in vakantiesfeer.

Anderzijds... Zal ik ook wat foto's laten zien van mijn studio he..

Ik heb hele dagen zitten werken om dat domme behangpapier te verwijderen van de muren. Mijn handen deden er pijn van.

De warmte in de studio, tesamen met de oude stoommachine, lieten me vreselijk zweten.

Natuurlijk lag nadien de hele vloer vol met stukjes behang..